~Kasım Bahçesi~

Keskinliğimizde koşuyoruz

kanıyor ayaklarımız,

“iki başımıza yalnızız.”

 
Anlatmayacağım gizimi.

Çözmeyeceğim seriyi,

yaklaşmayacak son.

Düğümlüyüm ağaca.

 
Anladım ki sevgili,

yaşadıklarımız kocaman

bir

kandırmaca.

 
Süzeceğim anıları,

böylece biraz kızgınca,

ayrılacağım büyüklüğünden.

 
Akacağım oluk oluk.

 

Bir alev saracak ellerimi,
Bir ses işiteceğim

sağa döneceğim

sola döneceğim

bulacağım ve uzanacağım –

ellerimi kapayacağım gözlerine

 
Yanacaksın, bir oyun gibi.

 
Koşacaksın alevimizde,

            kararıyor işte ayakların.

 
Bir başıma yalnızım…

 
Yağmur...

 

16 Aralık ‘07